Het boek
Titel: Seven Empty Houses
Schrijver: Samanta Schweblin, vertaler Megan McDowell
Genre: Psychologische korte verhalen
Aantal pagina’s: 190
Publicatiejaar: 2023
Uitgelezen op: 4 augustus 2026
Waar gaat het over?
In de zeven verhalen in dit boek gaat het vooral over gemis. Het gemis van een kind, van liefde, van begrip. Het gaat over hoe je je eenzaam kunt voelen, zelfs als er mensen om je heen zijn. Het is geen troostrijk boek, maar door de schrijfstijl van Schweblin en de vertaling van Megan McDowell word je vanaf de eerste zin mee in deze korte verhalen getrokken.
Ongemak
Samanta Schweblin staat bekend om haar boeken die tegen het horrorgenre aanschuren. De verhalen in dit boek hebben niets met horror te maken, maar ze zorgen zeker voor wrijving. Geen van de verhalen zijn gemakkelijk of comfortabel om te lezen. De personages zijn goed neergezet, maar doordat je niet alle informatie krijgt, blijft er na het lezen van de verhalen een ongemakkelijk gevoel achter.
Onheilspellend
De meeste verhalen zijn vrij kort, behalve Breath from the Depths. Dat is het langste verhaal in het boek. Het neemt ook de tijd neemt om personages en de omgeving neer te zetten. En dat is nodig, omdat je de hoofdpersoon langzaam beter leert kennen en pas later haar omgeving. Het onheilspellende gevoel dat je bij de verhalen ervoor al hebt opgedaan, wordt in dit verhaal verder uitgerold. Het is een verhaal waar je eigenlijk zo min mogelijk van moet weten, om het effect het sterkst te laten zijn. Wat ik er nog over kan zeggen, is dat dit verhaal goed is opgebouwd waardoor je in nog geen 50 pagina’s eenzelfde soort reis meemaakt als de hoofdpersoon.
Je blijft zitten met vragen
None of That en An Unlucky Man zijn twee andere verhalen die me zijn bijgebleven, omdat je na het lezen met vragen blijft zitten die een beetje knagen. In None of That gaan een moeder en dochter op een tocht door een rijke buurt en lopen ze huizen binnen. Waarom ze dat doen, wat ze daar zoeken en waarom ze weer weggaan, wordt niet duidelijk antwoord op gegeven. Schweblin laat dat giswerk over aan de lezer. Ook het het verhaal An Unlucky Man schuurt aan alle kanten. Het is ongemakkelijk omdat je je afvraagt wie er nou fout zat en of je het wel fout kunt noemen. En misschien is dat wel wat deze verhalen zo knap maakt: ze blijven je bij omdat de vragen aan je blijven knagen.