Ik had ontzettend veel zin om in de boekenmarkt van Indonesië te duiken, maar ik stuitte al snel op een groot probleem: veel van de Indonesische boeken worden niet vertaald naar het Engels of Nederlands. Ergens is dat niet zo gek, want er wonen bijna 287 miljoen mensen. Dat is al een groot genoege doelgroep om je boeken aan te verkopen. Maar het is natuurlijk wel vreemd dat de Nederlanders er ruim 350 jaar hebben huisgehouden en er nu zo goed als niets meer mee te maken willen hebben. Dat terwijl er genoeg Indonesiërs naar Nederland zijn verhuisd. Dus je zou zeggen dat er genoeg mensen in Nederland te vinden zijn die Indonesische boeken kunnen vertalen.
mijn familie
Mijn moeders familie komt uit Indonesië en zij spraken allemaal Bahasa en Maleis. De twee talen die er voornamelijk worden gesproken. Maar door trauma en allerlei zaken waar ik geen weet van heb door het Indisch zwijgen, weigerde de hele familie Indonesisch te spreken.
indonesische verhalen die niet worden vertaald
Als ik andere mensen met een Indo achtergrond spreek, dan vertellen zij vaak een gelijksoortig verhaal. Dus hoe logisch het ook lijkt dat we in Nederland genoeg mensen zouden moeten hebben die Indonesisch kunnen vertalen, er zijn er waarschijnlijk niet veel te vinden die het willen doen. Daarbij lijkt de interesse van de gemiddelde Nederlandse lezer klein in de Indonesische boekenmarkt. Dat vind ik zo jammer, want Indonesië is een heel groot land, met veel verschillende mensen, culturen, volksverhalen en mythen. En omdat we daar zo weinig van vertalen, zullen wij die verhalen nooit kunnen lezen.
de boeken op mijn tbr voor indonesie
Het was dus best een zoektocht om boeken te vinden van Indonesische schrijvers van verhalen die zich afspelen in Indonesië. Gelukkig heb ik er toch nog een paar gevonden. Mocht jij nog boeken en schrijvers kennen die niet mogen ontbreken in dit lijstje, laat het me weten!
amba of de kleur van rood van laksmi pamuntjak
Dit boek was best een worsteling om doorheen te komen. De schrijfstijl is langzaam en feitelijk, vermengd met wat smut die gortdroog is opgeschreven. Om meteen maar met de deur in huis te vallen: nee, dit boek vind ik geen aanrader.
waar amba of de kleur van rood over gaat
Dit boek is een liefdesverhaal dat zich afspeelt in een van de meest bloederige periodes van Indonesië: de jaren onder het bewind van Soeharto. Het verhaal is voor een groot deel geschreven vanuit Amba. Een jonge slimme vrouw die de naam van een mythe draagt die je aan het begin van het boek leest. Niemand noemt zijn dochter Amba, want die naam staat voor pech en afwijzing. Tenzij je de mythe anders uitlegt. Dan zou het ook kunnen staan voor kracht en onafhankelijkheid. Maar zo wordt een verhaal over een vrouw meestal niet uitgelegd. Dit boek is eigenlijk een hervertelling van die mythe.
een schrijfstijl die droger is dan een gemiddeld beschuitje
Tijdens mijn zoektocht naar Indonesische boeken kwam ik al snel de verhalen van Laksmi Pamuntjak tegen. Een van de bekendste Indonesische schrijvers, voornamelijk omdat ze een van de weinige hedendaagse Indonesische schrijvers is waarvan werk wordt vertaald naar westerse talen. Mensen zijn lyrisch over haar schrijfstijl. Misschien ligt het aan de vertaling (dat blijft toch altijd moeilijk te beoordelen), maar ik vond de schrijfstijl stug en droog. Een gemiddelde wikipedia pagina heeft een betere spanningsboog.
mega oppervlakkig
Ik wilde dit boek toch uitlezen, omdat het verhaal zelf wel interessant is: twee geliefden die uit elkaar worden gehaald door een machthebber die mensen zonder berechting opsluit in werkkampen. Pamuntjak heeft alleen een aantal keuzes gemaakt waardoor het verhaal gewoon niet interessant en spannend was. Ze heeft o.a. het verhaal vanuit Amba geschreven. Een vrouw waarvan in elke derde zin staat dat ze niet zo mooi is als haar zussen en toch worden alle mannen op slag verliefd op haar zodra ze haar zien (zo’n gegeven strijkt mij al meteen tegen m’n haren in). Amba is ook geen leuk personage. Er wordt hier en daar wel gehint dat ze niet achterlijk is, maar toch is ze alleen maar bezig met zichzelf en gaat het grootste deel van het verhaal over de mannen die verliefd op haar zijn. Dat maakt dit verhaal, wat zo interessant had kunnen zijn, mega oppervlakkig.
geen aanrader
Nee, dit boek vind ik geen aanrader. Als deze periode je interesseert, zoek dan gewoon even een wikipediapagina op of lees een non-fictieboek over deze periode. Ik denk dat dit boek een stuk interessanter (en compacter) zou zijn als non-fictie. Want ik heb wel regelmatig op mijn achterhoofd gekrabd tijdens het lezen. Bijvoorbeeld over de mensen die werden verdacht van communisme (hier was geen bewijs voor nodig), werden zonder pardon opgepakt en in werkkampen gestopt op het eiland Buru. Je zou denken dat zodra de overlevenden vrij gelaten werden, ze zo snel mogelijk weg wilden van dat eiland. Maar niet de eks-tapols (voormalig politiek gevangenen) op Buru. Die kregen er een stuk land en veel van hen zijn er gebleven. Zoals ik al zei: dit verhaal heeft zoveel potentie, maar de uitvoering van Laksmi Pamuntjak was het niet voor mij.
heb jij nog boekentips voor indonesie?
Ik vond het best wel een uitdaging om boeken te vinden van Indonesische schrijvers die vertaald zijn in het Nederlands of Engels. Heb je nog tips voor Indonesische boeken of verhalen van Indonesische schrijvers? Laat het me weten, want hoe groter deze lijst wordt, hoe diverser we met z’n allen kunnen lezen. Tips kun je sturen naar info@joriet.nl of stuur me een berichtje op Instagram.
