James Joyce, Oscar Wilde en Bram Stoker zijn allemaal Ieren (om maar even wat namen te noemen). Ook nu komen een aantal van ‘s werelds grootste schrijvers uit Ierland. Denk aan Sally Rooney, Colm Tóibín en Claire Keegan. Meer dan genoeg te lezen in Ierland dus!
Sally Rooney en Palestine Action
Een van de bekendste schrijvers van Ierland is op dit moment Sally Rooney door haar steun aan Palestine Action. Deze groep wordt door de overheid van de VK gezien als een terroristische organisatie. Omdat Salley Rooney de groep steunt met geld, mogen bedrijven haar geen geld meer uitkeren/betalen, omdat dit in de VK gelijk staat aan het (indirect) steunen van een terroristische organisatie.
Er zijn boekverkopers die “a 1000% increase in sales” van haar boeken zien sinds ze met haar uitgever besloten heeft om haar boeken niet meer in de VK te verkopen. Dit laat maar zien dat het niet alleen moreel, maar ook commercieel slim is om aan de goede kant van de geschiedenis te staan. Ik heb trouwens nog geen boek van haar gelezen, maar die staan al wel al jaren op mijn TBR. Misschien tijd om die nu eens naar boven te knallen en ze daadwerkelijk te gaan lezen. Ik denk dat ik ga beginnen met Normal People, want dat schijnt een goede introductie in haar werk te zijn.
Belastingvrij schrijven
Een leuk feitje over Ierland is dat veel schrijvers er voor een deel belastingvrij schrijven. Deze wet heet Artists’ Exemption Scheme en stelt dat schrijvers die tot €50.000 verdienen met hun (fictie) boeken, hier geen inkomstenbelasting over hoeven te betalen. Deze wet bestaat al sinds 1969 en heeft over de jaren veel schrijvers en andere kunstenaars aangetrokken.
Mijn TBR voor Ierland
Zoals bij zoveel landen is er ook in Ierland zoveel te lezen dat het onmogelijk is om een goede TBR samen te stellen. Daarom hier een kleine greep uit de boeken van Ierse schrijvers die ik wil lezen.
The Bee Sting van Paul Murray
Een familiesaga is makkelijk aan mij te verkopen, want ik ben gek op dikke boeken waarin verschillende perspectieven aan bod komen en je als lezer zelf de waarheid moet zien te vinden (als die al te vinden is). Gooi daar nog een dikke laag sociaal commentaar over en ik ben echt verkocht. Het mag dus geen wonder heten dat ik The Bee Sting gekozen heb om voor Ierland te lezen. Dit is een vuistdikke roman vol humor, maatschappelijke struikelblokken en vier gezinsleden die zowel elkaars bloed kunnen drinken, als breken wanneer ze elkaar moeten missen.
Waar The Bee Sting over gaat
In dit boek volg je de familie Barnes. Een van de rijkste families in een klein nietszeggend stadje. Vader Dickie heeft de garage overgenomen van zijn vader Maurice en de auto’s vlogen jaren als warme broodjes over de toonbank tot de financiële crisis het stadje bereikte. Dickie weet het hoofd net wel/net niet boven water te houden. Onder druk van zijn vrouw Imelda wordt zijn vader uit zijn pensionado walhalla getrokken om de boel te komen redden.
Maar dat is niet waar dit boek over gaat. Waar het wel over gaat zijn de monsterlijke geheimen die Imelda en Dickie al sinds hun jeugd met zich meedragen. Die geheimen hebben onbedoeld desastreuze effecten op hun eigen leven en het leven van hun kinderen: de 18-jarige Cass (die niet kan wachten om in Dublin te gaan studeren) en 12-jarige PJ (die geen idee heeft wat er van hem verwacht wordt, maar wel aan die verwachtingen wil voldoen).
Vier perspectieven, vier keer een verdieping
Je leest dit boek vanuit de vier verschillende gezinsleden:
Cass
Murray heeft ervoor gekozen om het boek te beginnen vanuit het perspectief van de 18-jarige Cass. Zij wil niets liever dan het pietluttige stadje verlaten en studeren in Dublin, maar ze moet eerst haar examens nog even halen. Cass zit niet lekker in haar vel. Ze snapt alleen niet waarom. Jij als lezer ook niet, want je krijgt echt alleen de informatie die Cass je kan geven. Ook de informatie over haar ouders, broertje en opa krijg je alleen vanuit het oogpunt van Cass. Murray heeft deze jonge vrouw zeer overtuigend weten neer te zetten: druk met haar uiterlijk, wie haar vrienden zijn, met wie ze wel en niet wil zoenen en de vraag hoe ze het ouderlijk toezicht kan ontwijken.
PJ
Na Cass, spring je naar het perspectief van de 12-jarige PJ. Hij heeft echt geen flauw benul van wat er aan de hand is. Hij wil heel graag doen wat mensen van hem verwachten, maar hij heeft ook geen idee wat hij moet doen om mensen tevreden te stellen. Met zijn 12-jarige brein probeert hij er daarom maar het beste van te maken en dat zijn (zoals je waarschijnlijk al verwacht) niet de beste keuzes.
Imelda, de moeder
Als derde kom je bij het perspectief van Imelda, de moeder van het gezin. Imelda is slim, maar heeft zo goed als geen onderwijs gehad. Ze is onzeker en gelovig, maar niet heilig. Haar hoofdstukken beslaan het grootste deel van het boek, omdat ze simpelweg het meest te vertellen heeft. Ook ontbreekt zo goed als alle interpunctie in haar deel. Daardoor leest het als een continue gedachtenstroom en word je meegesleurd in haar hersenspinsels. Dat is niet altijd leuk en het leest door het gebrek aan leestekens veel langzamer, maar het is wel heel goed gedaan!
Na haar hoofdstuk denk je te begrijpen hoe de familie Barnes in elkaar zit, maar dan ken je Dickie nog niet.
Dickie, de vader
Door de drie eerdere perspectieven denk je dat Dickie een zeer doorsnee man is: hoofd van het gezin dat zoveel mogelijk geld in het laatje probeert te krijgen. Nou, hou je vast voor de rollercoaster die Dickies leven is! Je haat hem, dan heb je medelijden met hem, dan huil je met hem mee. Daarna vraag je je af waarom hij niet ontzettend boos is (althans, dat vroeg ik me af) en uiteindelijk snap je waarom hij geworden is, wie hij is.
De vier perspectieven volgen elkaar op en vullen elkaar aan. Ieder gezinslid voegt weer wat informatie toe, zodat je als lezer de puzzel kan leggen die samen de disfunctionele familie Barnes vormt.
Laat je onderdompelen in de familie Barnes
Ik vond dit een geweldig boek. Vooral door de schrijfstijl en de personages. Verwacht geen denderend plot (want daar zitten toch wel wat gaten in). Maar als je van vuistdikke familiesaga’s houdt en niet teveel waarde hecht aan interpunctie, dan is dit een boek voor jou!
